آشویتس

وقتی مردیم، توی قایقی کوچک روی رود موارتا در لهستان چشم باز کردیم . هوا گرفته وابری بود و سرد . دو طرف رودخانه مملو اجساد تازه کشته شده‌ی غیرنظامی‌ها بود و دسته های سربازان رایش سوم پیاده و سوار بر موتو،ر در تردد بودند. نزدیک ترین گروه سربازان مسلسل هاشون رو به سمت ما گرفتند و اخطار دادند که به خشکی نزدیک بشیم . به سمت کنار رود پارو زدیم و پهلو گرفتیم . محاصره مون کردند. من گفتم : ما مُردیم . چند دقیقه پیش، در منهتن. خودکشی کردیم. افسر فرمانده شون پوزخندی زد و گفت : ما خودمون میدونیم همه چیزو . شما به اندازه کافی رنج نکشیدید در این دنیا . ما شما رو می بریم تا رنج هاتون کامل بشه … و به سمتی که در افق، اردوگاهی در مه دیده می‌شد، اشاره کرد…

Advertisements
در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

از بوی بخاری ماشین متنفر بود . تو اون سرما و برف و یخ جنگل کاج های بلند تایگای سیبیری، با سرعت زیاد می روند . من مچاله شده بودم کنار در و پاهای بی جوراب و کفشم رو چسبونده بودم به داشبورد ماشین عهد بوق دوره خروشچف .چیزی نمی گفت . تو خودش بود و عنق . شایدم غمگین . منم غمگین تر . دست و پاش بلند بود برای همین صندلی رو داده بود عقب و دو دستی فرمونو گرفته بود و به خط مستقیم جاده ی خلوتی که جنگل رو دو نصف کرده بود، طی می کرد. پام رو سرما می گزید اما می دونستم بخاری ماشین روشن بشو نیست که نیست. بیشتر تو خودم جمع شدم .جز صدای موتور و سایش لاستیک ها روی جاده چیزی شنیده نمیشد. خوابم می اومد و ما سیزده ساعت بود که بی وقفه رونده بودیم .به کاج ها حسودیم میشد. سردشون نبود و غم نمی دونستند چیه … سرمو کمی گردوندم تا ببینمش . مستقیم جلوشو نگاه می کرد و توجهی به من نداشت . موهای کوتاهش به هم ریخته بود . از اون زاویه نمی تونستم چشم‌های سبزش رو ببینم … هفت ساعت دیگه می رسیدیم و بعد من پیاده میشدم و ما برای همیشه از هم جدا می شدیم . این پایان راه ما دو نفر بود …

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

دی دی

عصرایی که فرداش تعطیله رو خیلی دوست دارم ، دیگه برای فردا استرس کارو نداری و یه همچین عصری می‌تونم با آرامش عمیق تری به بدبختی‌هام فکر کنم . هوا دیگه تاریک شده بود که دی دی زنگ زد و گفت بیا بریم یه دوری بزنیم . گفتم کجا بریم خب ؟ گفت ته یادگار امام یه دور برگردون جدید ساختن ، بریم افتتاحش کنیم . من گفتم ته یادگارامام ، بوی بد می‌ده ، من نمی‌یام . دی‌ دی‌ام گفت  خب بریم کافه ویونا بتمرگیم و اسپرسو بزنیم به بدن . یه ربع بعد دم خونه‌ام دست دی دی روی بوق بود . کلا دی دی عادت نداره از مزدا تیری مشکی و خوشگلش پیاده شه زنگ خونه رو بزنه ، از همون سر کوچه که می پیچه دستش رو می‌ذاره روی بوق که یعنی بیا پایین . وقتی سوار شدم دی دی یه تابی به سیبیلای نیمه باریک و ملوسش داد و با یه دست طره ‌یی از موهای سفیدش رو که روی پیشونیش افتاده بود کنار زد و با کف دست  محکم زد پشتمو و گفت : چطوری پسر ؟ و البته مثل همیشه منتظر جواب من نشد و پاشو گذاشت روی گاز … سه تا چراغ قرمز که رد کردیم متوجه شدم صندلی عقب ماشینش خیلی آشفته اس . ملتفت من که شد یه قهقهه یی زد و گفت نمی دونی دیشب اون عقب چه افتضاحی بود . گفتم مگه تو دویست و پنجاه متر آپارتمان محمودیه جا نمی‌شدید که  اون عقبو به گند کشیدید؟ دی دی یه نگاه تو چقدر خری به من انداخت و گفت اولا دیرش شده بود دوما دور بودیم از خونه سوما شما موقع خاک توسری همش یه فرم میری جلو ؟ یه موقعی خب عشقته تو تنگی و ترس بلولید تو هم … من که به درایت و شعور و پاکدامنی دی دی شکی نداشتم فورا البته واحسنت و همینطوره رو به خیک شیکمش بستم و کله ی خالی مو تکون دادم . دی دی به طرفــه العینی دم کافه ی همیشگی‌مون پارک کرد و همچین بشاش و قبراق از ماشین پیاده شد که انگاری می خواد بره کافه واسه عرق خوری … پشت میز که نشستیم دی دی سرش آورد دم گوشمو گفت صندلی عقبوهر وقت خواستی دربست بذارم در اختیارت ، تعارف نکن صندلی خودته … سکوت منو که دید یه نوچ نوچی کرد و رو به شخص سومی که نبود گفت شیکم دختره رو شوعرش آورده بالا این هنوز داره به عشقش فکر می کنه … منم در حالیکه سعی می کردم یه قیافه ی خیلی بی گناه و دردمندی به خودم بگیرم گفتم خب چی بخوریم ؟ دی دی گفت ما همیشه چی می خوریم ؟ بعد اضافه کرد امشب کجایی ؟ منم فوری بُراق شدم که آره امشب جایی دعوتم که دی دی یه کف دستی محکم خوابوند تو سینه‌ام و در اومد که به این سن رسیدی هنوز دروع گفتنو یاد نگرفتی … امشبم میری متکاتو بغل می کنی و روحتو بخیه می‌زنی … خب دی دی همیشه واقع بین بود و عادت نداشت خودشو و البته دیگرانو مثل من دچار سردرگمی و توهم کنه . دی دی همیشه‌ی خدا شاد بود هر چند که می‌گفت دنیا پره از آدمای «خوشحال» که اون ازشون متنفره و حالشو به هم می زنند . اسپرسو که اومد روی میز اخلاق منم بهتر شد و کمی به آخر و عاقبت دنیا امیدوارتر شدم . دی دی نوشیدنی شو مزه کرد و پرسید که آیا وبلاگشو خوندم ؟ خوشبختانه من شب قبل احتمالا همون موقع که دی دی در صندلی عقب ماشینش مشغول  کشمکش بوده وبلاگشو خونده بودم . دی دی عادت به پرده پوشی نداشت و ریزترین ماجراهای البته خوندنی زندگیشو همیشه می‌نوشت . تقابل زمانی مطالعه‌ی وبلاگش و حال روزی که دی دی همون موقع داشته ، موقعیت مضحکی رو تو ذهنم ایجاد می‌کرد . لیوان قد بلند دی دی که نصفه شد گیر داد به وبلاگ راوی که چرا انقده نامنظم می‌نویسم و این که نباید تارعنکبوت ببنده اون جا … یکی نبود تارعنکبوت های مغز منو جمع کنه …حرفاش که ته کشید گفتم:زرت و زورتت تموم شد ؟ گفت : بله تا همین جای فرمایشاتم برات بسه و رفت تو نخ کون دختری که همراه دوستش تازه وارد کافه شده بود و یکی از این شلوارای جین پاره پوره رو همراه تنگ ترین و کوتاه ترین مانتو موجود در بازار پوشیده بود. همون جور که چشمش رو از سوژه بر نمی داشت دستش رو گذاشت روی دستم. گرمای رو به تزاید دست دی دی نشون می داد که حالش عنقریبه دگرگون بشه .دختره که از دیدرس دی دی خارج شد نگاهش چرخید سمت من و جوری منو نگاه کرد که انگار می خواست بگه : ببخشید شما ؟

.

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

طبقه هفدهم

پیشونی مو چسبونده بودم به شیشه ی قطور نمای برج سی طبقه . خورشید درست مقابل صورتم ، اون سمت شیشه قرار داشت و از گرماش شیشه داغ شده بود .من طبقه هفدهم بودم و از اون بالا آدم های خیابون قد یه مورچه دیده میشدند .مورچه ها همه جا ولو بودند و ماشین های رنگارنگشون سرتاسر خیابون رو پر کرده بود. توی ترافیک دم غروبی ماشین ها هم مورچه وارپشت سر هم حرکت می کردند.
سرم رو چسبونده بودم به شیشه و نگاهم به پایین بود . بی تفاوت و کرخت . ساعت کار تموم شده بود و همه رفته بودند. یک ساعتی میشد تو اون حالت مونده بودم . معلوم نبود چی رو نگاه می کنم . بیشتر شده بودم خود نگاه تا نگریستن . خورشید داشت جونش تموم میشد . انگار ذره ذره جون من هم باهش می رفت . مورچه ها سرعت گرفته بودند و به همه جا سرک می کشیدند . از همشون متنفر بودم . کاش کاسه سرم اونقدر محکم و سفت بود که می تونستم بکوبمش به شیشه و بشکنمش تا سرم رو بیرون کنم و هوای تازه رو بکشم تو ریه هام . مورچه ها منو نمی دیدند. هیچکس نمی دونست یک نگاه در طبقه هفدهم داره حرکاتشون رو می پاد .
یک پرنده اومد چرخی زد و جایی نزدیک من نشست . با نوکش به شیشه ی ضخیم ضربه یی زد . انگار می خواست امتحانش بکنه . بعد منو دید و بلافاصله پرواز کرد . اون پرنده تو بودی . بعد سه سال فقدانت اومده بودی به من سر بزنی اما مثل همیشه دلت کوچیک بود و به اندک واهمه یی می رفتی تا شاید سه سال دیگه در ارتقاعی دیگه بیای سراغم …

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

پنجاه سلول

وقتی صدای باز شدن در اصلی اومد می دونستم میاد سراغ من . بیست وچهار تا در رو رد می کرد و انتهای راهرو روبروی سلول بیست و پنجم ، جایی که من بودم متوقف میشد . اون ساعت روز حتما کار علیحده یی داشت و گرنه صبحانه که گذشته بود و به نهارم هنوز خیلی مونده بود . هر طرف راهرو بیست و پنج تا سلول بود و تنها ساکن این پنجاه تا سلول خالی من بودم . کلید توی قفل در چرخی خورد و در سنگین فلزی به کناری رفت . همراه باز شدن در فرمان خاصی صادر نشد. نه ازم خواست چشم بند ببندم و نه داد زد : رو به دیوار . تنها کاری که کردم این بود که پا شدم وایسادم . کاملا غیر ارادی . بعد مدتها چشمم به آدمیزادی افتاد . تمام این مدت تنها ارتباطم فقط شنیدن صدا بود اونم با چشم های بسته . قد بلندی نداشت و موی سر و ریش کم پشتش زرد بود . تقریبا لاغر با صورتی تکیده و کمی پیر . از روی برگه هایی که دستش بود اسم منو خوند به حالت سوالی . من تایید کردم . صداش خش دار بود و تا حالا نشنیده بودمش . پرسید: چند وقته این جایی ؟ گفتم : نمی دونم قربان .کلمه قربان رو بی هوا گفتم . رسم نداشتم این جور صداشون کنم . گقت : یعنی چی نمی دونی ؟ گفتم : نمی دونم . شاید شش سال بشه . دقیق نگاهم کرد و سر تا پامو خوب ورنداز کرد . گفت : میدونی مادرت مرده ؟ گفتم : بله ، پارسال بهم گفتن . یه چیزایی نوشت توی برگه اش . سرشو که آورد بالا حس کردم چیزی می خواد بگه اما نگفت . دستش رو بلند کرد درو کشید و بست . کلید بار دیگه توی قفل چرخید . من نشستم پای دیوار و به در خیره شدم …

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

اون روز بعد از ظهر وقتی روی کف اسفالت خیابون دراز کشیدم ، نمیدونستم آخرین روز زندگیمه . تقریبا تمام حافظه ی چهل ساله مو در یک آن از دست دادم و تنها چیزی که یادم بود این بود که سوار موتور سیکلت بودم که با یک ماشین شاسی بلند سفید شاخ به شاخ شدم .سعی می کردم اسمم رو به خاطر بیارم و در طیف گسترده یی از اسم ها از آیدین و فرامرز گرفته تا مسعود و بهنام سرگردان بودم ولی حتی اگر یک ساعت هم بیشتر زنده می موندم عمرا که فکرم می رسید که اسمم افرا بوده … سرهایی روی صورتم خم شده بودند و با صدای بلند حرف می زدند . یادمه دهن یکی شون بد جور بوی سیگار می داد طوری که می خواستم بالا بیارم . شدت تصادف خیلی زیاد بود ولی من دردی نداشتم. یکی دستش رو گذاشت روی گردنم و گفت : انگاری مرده . من نمی دونستم مردم یا نه . تا حالا تجربه مردگی نداشتم ولی شاید مرده بودم که دردی نداشتم. اسفالت سرد بود و نور کم رمقی از باقیمانده خورشید مایل بعد از ظهر زمستانی توی چشمم می زد . سرهای خم شده ازم دور شدند و همین باعث شد نور بیشتری دریافت کنم . دلم می خواست همو ن جا بخوابم . انگار از موتور چهل ساله زندگی پیاده شدم .خسته بودم و حس می کردم تجربه مردن خیلی چیز بدی هم نیست که آدم ها انقدر ازش واهمه دارند .
سردم شد . بیشتر . انقدر که بدنم شروع کرد به لرزیدن . اون گرمای بی رمق نور خورشید رو بدنم می مکید. چشمهام سنگین شدند . همه چیز تاریک شد برای لحظه یی . بعد یک نور تند زننده زد تو چشمم . یه صدایی گفت : تموم کرد …

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید

سوگواری خودم
بر نعش هزار بار مرده‌ام
.
.
.
.

در حاشیه | منتشرشده در بدست | دیدگاهی بنویسید